Sepya (Zamanın Tanığı)

Yağmur sereserpe yağarken,adımlarını hızlandırdı.Yürürken bir yandanda,yağmurun sağnağına aldırmadan yolun kenarındaki parkta koşuşturan çocukları izledi.Ve hemen aklına Zehra geldi;ıslanmış mıdır bu yağmurda…Büyük eski binanın köşesinden,iki adımda sokağa girdi.Evin körsen lambası,perdenin beyazlığıyla beraber biraz canlı ışıyordu.
Kapıyı kapattığında anladı sırılsıklam,balık gibi olduğunu.Ayakkabısını çıkarmak için eğildiğinde;okumak için getirdiği kitabı fark etti.Islanmış olmasından endişe ederek;hemen ceketini asıp cebinden kitabı çıkardı.Sadece parlak kapak kısmı ıslaktı.Bir bezle silerek kuruladıktan sonra,sobanın yakınındaki masanın üzerine koydu.
Mutfaktaki annesi,hemen üzerini değiştirip sofraya oturmasını söyledi.Zehra,serilmiş sofranın bir ucunu kucağına çekmiş öylece oturuyordu yerde.Kenan yavaşça yanına oturdu.Saçlarını okşarken;okuldan dönerken ıslanıp ıslanmadığını sordu.Zehra,abisi odaya girdiğinde baktığı yerden ayırmadan gözlerini:
_cık…ıslanmadım abi,ebi,ibi..dedi.
Kenan elini kardeşinin saçından çekerken,Zehra’nın neden bu hastalığa yakalandığını sorguladı yine eli kolu bağlı hissederek kendini.Oysa iki yıl öncesine ne kadar sevecen,ne kadar mutlu bir kardeşi vardı.Doktor,şizofren teşhisini sakince söylediğinde dünyası kararmıştı o an.Kabullenmeyip üç doktora daha gösterdi kardeşini;ama sonuç değişmedi.Bu kadar genç yaşta nadir görülen bu karabasanla tanışalı,Zehra’nın cümle sonlarında benzer kelimeleri kafiyelemesi artık sıradan geliyordu.Annesi bunu bir türlü kabullenememiş,hergün ağlamayı sanki adet haline getirmişti.Sorgulamasından;annesi elinde tepsiyle odaya adımını atınca çıkabildi.Hayat zorda olsa devam ediyordu.En azından bir işi vardı ve annesiyle kardeşine bakabiliyordu.Bu O’nu,kendini kötü şeylerlere verip üzülmeye başladığında bir nebzede olsa mutlu edebiliyordu.
Yemekten sonra namazı kılınca;kitabı eline almadan önce kardeşinin ödevini kontrol etti.Zehra zeki olmasının yanı sıra;içine kapanık,kendi dünyasında bir kızdı.Kenan O’nun okulda mutsuz olabileceğini düşünmüştü hastalığı başladığı zamanlar.Hatta birkaç gün okula göndermemişler,abisi bir arkadaşına durumu anlatmıştı.Arkadaşları O’nu çok seviyor olacaklar ki;hiçbir zaman üzmemeye çalıştılar.
Akşama kadar kitaplarla iç içe olmasına rağmen;okamak için getirdiği her yeni kitap,farklı bir heyecan uyandırıyor onda.Okumuş olmayı,bir bakıma işi gereği olduğunu düşünüyor kimi zaman.Müşterilere tavsiye edeceği bir kitabı okumadan,gelişi güzel şekilde tanıtamayacağını biliyor.Belkide bu yüzden Ahmet Hoca,yeni bir kitap geldiğinde eline alıp gülümseyerek Kenan’a uzatıyor.O’da kısa sürede okuyup satmak için tekrar dükkana götürüyor.İlk defasında bunun ne kadar doğru olabileceğini düşündü.Ahmet Hoca O’na,zaten dükkanda yeni kitaplardan birinin sürekli açılıp okunduğunu;sayfalarına bir zarar vermediği sürece bunda bir sakınca görmediğini söylemişti.Ahmet Hoca emekli bir öğretmen;ve görmüş geçirmiş birisi.Ama yinede her yeni kitapta bir kurt düşüyor içine…
Bu akşam için birkaç sayfanın yeteceğini düşünerek kitabı bıraktı.Haftanın ilk günleri yorgun dönüyordu eve.Duvardaki eski saat,kardeşinin ilaç vaktinin geldiğini söylüyordu.Zehra hikaye kitabını okurken uyuyakalmıştı kanepede.İstemeyerekte olsa uyandırdı,ilacını verdi.Yatağına uzanınca ne kadar yorgun olduğunu hissetti.Pencereden dışarı bakınca;Ay’ın loş,gri bulutların ardında mahzun kalmış ışığını gördü.Yağmur dinmiş,sokağı sessizlik kaplamıştı.Artık sadece uyumak istiyordu;gözlerini kapattı.

MxDönence (www.fotografmakale.wordpress.com)

~ yazan: MxDönence 12/03/2009.